Marino Keulen, Vlaams minister van Binnenlandse Zaken, weigert voor de tweede keer de voordracht van 3 burgemeesters uit de Brusselse rand (voor wie dat nog niet wist: de "Brusselse rand" behoort tot Vlaanderen en de Vlaamse Minister van Binnenlandse Zaken is er bevoegd voor oa. het administratief toezicht en de toepassing van de wet, ook door de gemeentebesturen).

De burgemeesters in kwestie hebben herhaaldelijk, openlijk en bewust de taalwetgeving in administratieve zaken overtreden door franstalige correspondentie te versturen zonder dat die door de geadresseerden was aangevraagd.
Die wetgeving geldt over het ganse grondgebied van Vlaanderen.
Marino Keulen past daarmee de wetgeving toe, wat van een minister kan en mag verwacht worden. Meer valt daar eigenlijk niet over te zeggen.

Maar uw wetstraatwatcher wil nog drie zaken kwijt.

Eén: dit roept herinneringen op aan een federaal minister van Binnenlandse Zaken die 20 jaar geleden door de civiele bescherming stemhokjes liet plaatsen in een gemeente van het Vlaams Gewest waar de burgemeester niet van zin was federale verkiezingen te organiseren.
Koelbloedigheid bewaren en de wet desnoods zelf toepassen, dat is wat van een minister kan en mag verwacht worden.

Twee: de discussie tussen Vlamingen en Walen blijft zich situeren rond hetzelfde twistpunt. De kern van de discussie: Vlaanderen heeft gevochten om zijn taal en zijn grondgebied. Een Franstalige Belg heeft meestal nog de reactie: je parle ma langue, la langue supérieure de Molière. Dat moet botsen en dat zal blijven botsen. Dreigen met een blokkering van de communautaire dialoog heeft geen zin meer. DE Belgische Staat is trouwens leeggemolken. Dat heeft enorme nadelen, maar één ongelooflijk voordeel: Als de Franstaligen meer geld willen moeten ze zich tot Vlaanderen richten.

Drie: Hij heeft ballen, die limburger. Veel meer dan ... , vul zelf maar in.

Dat is alvast de mening van

Uw Wetstraatwatcher.