Op regelmatige tijdstippen duikt in de Wetstraat nog een soort monster van Loch Ness op in de persoon van Albert van Saksen-Coburg Gotha, Koning der Belgen.

Nu en dan mag de man een toespraak houden, zoals naar aanleiding van kerstdag, de nationale feestdag of -en dan is het niet onmiddellijk voor tv, maar voor de "gestelde lichamen", het nieuwe jaar. Koningsgezind en republikein braaf op een stoeltje en luisteren naar de woorden van onze vorst.

De koning, leerden wij echter ooit bij een eminent staatsrechtdocent (die toen nog niet zo eminent maar minstens even degelijk was), is "onverantwoordelijk", in de echte zin van het woord niet aansprakelijk voor zijn daden - kan niet aansprakelijk gesteld worden.

Alls hij zijn mond open doet, is het met medeweten en akkoord van de regering. Die "dekt" de koning, en de toespraken van de koning zijn dan ook minstens onrechtstreeks de stem van de regering die klinkt.

Tijdens zijn laatste nieuwjaarstoespraak haalde de koning tot verbijstering van de genoemde "gestelde lichamen" (alle belangrijke nationale politici met uitzondering van Jean-Marie Dedecker. Ik zou hem ook nooit meer uitnodigen als hij mij een spermatozoïde noemt) plots uit naar het "openlijk en omfloerst separatisme". Hopla, het land te klein.

Plots was iedereen weer voorstander van een inperking van de rol van de koning, een protocollaire rol, een republiek, enfin het moest gedaan zijn.

Pfffffff

Waarom zit iedereen op het dak van de koning terwijl de ministerraad op voorhand op de hoogte was van de tekst en had kunnen bijsturen? Het is de taak van de koning om te waken over de eenheid van zijn land en zijn grondgebied, de man heeft het gezworen bij zijn eedaflegging. Daarbij, als het land splitst, waar moet hij dan naartoe? Ambassadeur van de Vlaamse Diest voor Buitenlandse Handel? Of houden we nog een soort "personele unie", dubbelmonarchie over?

Kijk ik ben voorstander van duidelijk gevoerde discussies. Albert is niet dom, hij weet ook wat de reacties zullen zijn. Politici zijn méér dan ze het zelf beseffen een "puppet on a string". Maar een inperking van zijn bevoegdheden veronderstelt een grondwetsherziening en de procedure daarvoor is niet zo simpel. En er moet noodzakelijk een nieuw parlement gekozen worden die voor herziening vatbaar verklaarde artikels van de grondwet kan veranderen - of niet kan veranderen. Hij weet wel dat het allemaal zo'n vaart niet zal lopen. En met die verklaring van herziening zal het wel niet zo'n vaart lopen zolang de regering hem "dekt".

Men moet dus niet naar zo'n toespraak verwijzen om te argumenteren dat de bevoegdheden van de koning moeten worden ingeperkt. Iets anders is het naar de persoon van de kroonprins te verwijzen, dat is een heel andere discussie.

Maar het gekakel van de wetstraat -en dan vooral het Vlaamse gekakel- verhult iets anders. Vlamingen zijn gefrustreerd dat zij nog altijd aan een als Belgisch-Waals gepercipieerde instelling als het koningschap vastzitten. De koning is de bliksemafleider voor de BHV- en andere frustraties van Leterme en zijn republikeinse NVA-adepten.

Het roepen om een andere rol voor de koning is niets anders dan de frustratie om hun eigen onvermogen met de Franstaligen tot een akkoord te komen over een verder regionalisering van belangrijke bevoegdheidspakketten en het feit dat in iedere transfert van of naar de overheid zit ingebakken dat er in het potverterende Wallonië altijd méér blijft kleven dan de economische, sociale of demografische merites van die regio kunnen verantwoorden.

En daarom klinkt hun geroep om een herziening van de koninklijke prerogatieven dus als het gekakel van een stel kippen.