Foert aan de foertstem, en België barst toch.
De kwestie van de stemplicht is de afgelopen week opnieuw opgedoken als een wetstraatversie van het "monster van Loch Ness".
Deze keer is het niet de VLD die de lamp brandend houdt, maar wel een groep CD&V-ers rond ex-Volksunieman en Sint-Maartensfonds-sympathy
De motivering voor dit alles is de vaststelling dat de stemplicht helemaal geen dam is van de "gewone mens" tegen "het bruine gevaar", maar blijkbaar alleen het Blok garen spint van de zondagse opkomstplicht.
Moet men mensen tegen hun zin proberen gelukkig te maken? De VLD vindt al jaren van niet. CD&V maakt nu misschien een voorzichtige bocht.
Het is alleen spijtig dat de discussie met een Blok van ongeveer 25 procent niet meer zuiver kan gevoerd worden.
Zoals een fiscale amnestie op een ogenblik dat de staat geld nodig heeft.
Alweer een gemiste kans voor onze Vaderlandse politiek.
Verder ook nog het pleidooi van de Warandegroep om Vlaanderen onafhankelijk te laten worden van Wallonië. Want het Belgisch Monsterverbond brengt aan Vlaanderen niets meer van meerwaarde. Grappig toch hoe een fundamenteel en genuanceerd pleidooi in een linkse kwaliteitskrant wordt gereduceerd tot een pleidooi van de Vlaams Blok. En door een gezaghebbend weekblad wordt gewezen op de "niet-toevallige" samenloop met een economisch congres van het Vlaams Blok, waar waarnemers vooral een onsamenhangend protectionistisch anti-sociaal discours in zagen. Geef mij dan maar het omstandig interview met de voorzitter van de werkgroep en ex-KBC-topman Remi Vermeiren, dat dit weekend in De Tijd verscheen. Een krant die haar pleidooien op cijfers eerder dan op taboes fundeert.