Vorige week stelde een liberaal senator dat paars versleten is.
Het is mij niet helemaal duidelijk wat hij wenste te bereiken met te zeggen wat iedereen weet, behalve dan zijn eigen positie binnen zijn partij verzwakken, maar iedereen heeft zo zijn strategieën.

Wie vandaag ook weer zei wat velen denken was het orakel van Oostende, Jean-Marie die misschien maar waarschijnlijk niet de VLD-lijst trekt in Oostende. Afgezien van het feit dat hij spijkers met koppen sloeg in zijn eigen bedoeld-shockerende toon, is het natuurlijk niet erg kies om tegen de wens in van de familie van het slachtoffer van de MP3-moord het voorval voor zijn eigen politieke inzichten te recupereren. Maar kiesheid is aan de man nooit besteed. Noch op, noch naast de tatami. Hij had ook kunnen wachten tot na de begrafenis, bijvoorbeeld.

Ondertussen probeert de oppositie in te hakken op de meerderheid. Hendrik Bogaert met cijfers. Pieter De Crem met spitante taal. Anderen door het ontslag van Dewael en Onckelincx te eisen naar aanleiding van de ontsnapping van Erdal.
Maar te hard hakken is natuurlijk geen optie. Want op Vlaams niveau zitten ze in een coalitie. En op federaal niveau zijn ze in 2007 tot elkaar veroordeeld. En zo kabbelt de Belgische politiek voort naar 8 oktober. Want dat is de generale repetitie voor 2007 en daar wordt wel nog op het scherp van de snee gevochten om de gunst van de kiezer.

In het ganse land is links kapotgeregeerd, langs gene zijde van de taalgrens gecombineerd met een resem schandalen van aan de vetpotten zittende nitwitten, langs  deze zijde gecombineerd met een kortademigheid wegens het gebrek aan een deftig communicerende top. De liberalen moeten, anders dan vroeger, hun mond houden en in de pas lopen van hun voorzitter. CD&V houdt huldigingen voor voorbije groten die hun memoires publiceren. En alleman houdt zijn adem in voor wat het Blok gaat doen op 8 oktober, en kijkt welke lokale CD&V- of VLD-coryfee als eerste het verdoemde "cordon" als eerst gaat doorbreken om zijn burgemeestersjerp te behouden. Want ondanks alle ontkenningen blijft dit de splijtzwam in de -Vlaamse- politiek, een kracht die sterk genoeg is om partijen te breken en te doen verdampen.